PKN
Hervormde Gemeente Kortenhoef
 
Meditatie Meditatie

Meditatie
En hoe horen we hen dan een ieder in onze eigen taal, waarin wij geboren zijn?  Handelingen 2: 8
In deze weken na Pasen mogen we toeleven, meer en meer, naar het feest van Pinksteren: de uitstorting van de Heilige Geest, tien dagen nadat Jezus is teruggegaan naar Zijn hemelse Vader. Zijn leerlingen had Hij getroost met de belofte dat Hij hen ook dan niet alleen zou laten; en zo zou het ook zijn.
Er gebeurden bijzondere dingen op die Pinksterdag toen in Jeruzalem. Eén daarvan had te maken met de aanwezigheid van zoveel mensen met allemaal andere ‘nationaliteiten’. Als je Handelingen 2: 1-13 leest, kom je vanzelf al die namen van landen en gebieden tegen. Veel mensen waren dus daar, en ook sprekend en denkend in zoveel verschillende talen. En niettemin horen zij het wonder van Pinksteren, verwoord door de leerlingen van de Here Jezus, elk in hun eígen taal verkondigd worden. Ieder mag delen in de Pinkstervreugde, en in vuur en vlam gezet worden voor het Evangelie van verzoening en genade. Niemand is daarbij op voorhand uitgezonderd; U niet, jij niet en ik niet. Het heil is voor iedereen bedoeld en tegelijk is het ook een heel persoonlijke zaak.
In ons Liedboek kwam ik een minder bekend gezang tegen, dat rijk van inhoud is, Gezang 344, gebaseerd op een al oud lied. Moge de Heilige Geest ons doen ontdekken in welk een onverdiende maar tegelijk zo immens grote liefde wij geborgen zijn, dankzij Jezus’ verzoenend lijden en sterven;  rustpunt voor ons, ja voor míjn hart.
De Geest beziele ons, verbinde ons met God de Vader en God de Zoon, en geve ons - U, jou en mij - licht op de levensreis; als pelgrims samen op weg naar het grote Feest dat nooit meer eindigen zal. Ieder mag dat horen en verstaan!

1   Het heil des hemels werd ons deel
alleen door Gods genade.
Wij werkten en wij wonnen veel,
maar alle winst bleek schade.
't Geloof ziet Jezus Christus aan:
wat Hij deed is genoeg gedaan
voor al wie leeft op aarde.

2   Geen mens kon ooit des Heren wet,
der mensen maat vervullen;
toen heeft de Zoon zich ingezet
om God en onzentwille
en kwam tot ons, een mens als wij,
maar zonder zonde, waarlijk vrij,
de mens van den beginne.

3   Om Hem rechtvaardigt nu de Heer
het leven van ons allen.
God is op ons niet toornig meer,
maar ziet met welgevallen
een volk, gedoopt in Christus' doop,
verenigd in geloof en hoop
en liefde tot elkander.

4   Want wie hier leeft op zijn gezag,
die is voor God rechtvaardig,
hij vindt zijn handen elke dag
tot goede werken vaardig;
als nieuw wordt rond hem het bestaan
en in hem vangt het voorjaar aan
van 's Heren nieuwe aarde.

5   Lof Vader, Zoon en Heil'ge Geest,
Hem die voor alle tijden
ons heeft geroepen tot zijn feest,
die zeer ons zal verblijden.
Ja, ons verlangen wordt vervuld
en onze mens'lijkheid onthuld,
zij is in God voleindigd.

Gezegende Pinksteren!
Ds. J. Berkhout

lees meer ยป
 
Meditatie Meditatie

Meditatie  

Niemand heeft grotere liefde, dan dat hij zijn leven inzet voor zijn vrienden     Joh. 15: 13
 
Misschien zegt de naam Arnaud Beltrame (44 jaar geworden) U niet direct iets. Toch was hij kortgeleden veel in het nieuws. Het betreft de Franse politieman die aanbood de plaats in te nemen van een vrouwelijke gijzelaar in het Zuid-Franse stadje Trèbes. Het gebeurde tijdens een gijzelingsactie van een aanhanger van IS, in een supermarkt aldaar. De vrouw werd inderdaad vrijgelaten, maar Beltrame liep wat later schotwonden op. De dag daarna overleed hij in een ziekenhuis. Hij wordt alom als een held beschouwd en terecht. Posthuum heeft hij vele eerbewijzen ontvangen, niet in de laatste plaats van staatswege.
Geprezen werd hij om zijn daad van uitzonderlijke zelfopoffering en moed. Hij redde zo het leven van één der gijzelaars, te weten die (gewonde) vrouw. Een met Beltrame bevriende pater heeft kort daarna gezegd dat Beltrame een overtuigd christen was, en dat zijn geloof het offer verklaart dat hij gebracht heeft.
Hij was in een Rooms-Katholieke omgeving opgegroeid, maar had het geloof en de kerk op een gegeven moment vaarwel gezegd. Toen hij echter 33 jaar was, is hij vol overtuiging teruggekeerd in de RK Kerk. Nu was het geloof pas echt voor hem gaan leven en was hij een belijdend christen geworden.
Juist de komende zomer zou hij zijn in 2016 gesloten huwelijk kerkelijk laten inzegenen.
In de zelfgave van deze politieman en hoge militair zien veel Franse katholieken een afspiegeling van de zelfgave van Jezus Christus, waarbij precies in diezelfde week op Goede Vrijdag stilgestaan werd; het sterven van Jezus op Golgotha, voor ons.
Ook ik ben onder de indruk van deze heel bijzondere daad en houding van Arnaud Beltrame. Wie niet eigenlijk? Natuurlijk zal hij gehoopt hebben het er levend vanaf te brengen, maar tegelijk zal hij als geen ander beseft hebben welk een groot risico hij nam voor zijn eigen leven.
Direct moest ik denken aan wat Jezus zegt, zoals opgetekend bij de evangelist Johannes in het 15e hoofdstuk, zie hierboven afgedrukt. Over vrienden en vriendschap heb ik ook in mijn vorige meditatie iets geschreven, zij het toen met een andere invalshoek (het ‘monsterverbond’ tussen Herodes en Pontius Pilatus).
Het is goed om nog eens te onderstrepen, dat het in de eerste en in de laatste plaats de Here Jezus Zélf is Die als geen ander heeft waargemaakt wat Hij al had gezegd aan Zijn discipelen: ‘Niemand heeft grotere liefde, dan dat hij zijn leven inzet voor zijn vrienden’.   Dat is precies wat Hij gedaan heeft, door alle zonde van de wereld - dus ook van U en mij - op Zijn eigen schouders te nemen, die te verdragen en weg te dragen, in het volkomen offer dat Hij gebracht heeft aan het kruis. Om óns te redden, om ons te bevrijden. Zodat wij vrijuit konden gaan, terwijl de Heiland moest sterven, Hij de volmaakt schuldeloze.
Deze Zelfopoffering heeft een nog onzegbaar breder en verderstrekkende betekenis dan die van de bewonderenswaardige held van Trèbes. Want Jezus heeft Zich in beginsel gegeven voor heel de wéreld! Om die te verlossen en te vernieuwen. Om verzoening te brengen met God.
Hetgeen niet wegneemt dat Beltrame door diens zelfverloochening vrijwel zeker het leven van die gegijzelde vrouw van een wisse dood heeft gered. Wie zou het hem hebben nagedaan? U, jij, ik? Hopelijk zal zo’n situatie zich voor ons nooit voordoen.
Wel mogen we van harte geloven dat ieder die zijn of haar leven aan de Levende Heer toevertrouwt, in leven en in sterven niet beschaamd zal uitkomen. Met Hem zijn wij immers – om het met de apostel Paulus te zeggen - overwinnaars, meer dan overwinnaars zelfs! En daar hoort tevens bij dat we mede-erfgenamen zijn van Christus en al wat Hij voor ons verworven heeft, ongekende schatten van vergeving en genade; een mogen leven in het geloof en vertrouwen dat God ons liefheeft in Jezus Christus!
Daarbij mogen we als gelovige broeders en zusters hoopvol zijn en getroost, als we lezen wat Paulus in de eerste Thessalonicenzenbrief schrijft: ‘Want indien wij geloven, dat Jezus gestorven en opgestaan is, zal God ook zó hen, die ontslapen zijn, door Jezus wederbrengen met Hem.’ Dat is het geloof van Pasen en zo mogen we vast hopen en vertrouwen, dat ook die Fransman Arnaud Beltrame in Gods heerlijkheid nu mag verkeren, voor altijd.
Voor élke gelovige mag dat ja en amen zijn, een ontslapen in de Here, om bij Hem in alle heerlijkheid te ontwaken en te zijn tot in eeuwigheid.
Maar laten wij zolang ons dit leven hier op aarde is gegeven, erop letten om niet onszelf op de eerste plaats zetten, maar de naaste. En dat kan al blijken in de ‘kleine’ dingen, die toch een geweldige uitstraling en betekenis voor de ander kunnen hebben! Een vriendelijk woord, een glimlach, een helpende hand, een kaartje, telefoontje of andersoortig berichtje, echte aandacht, een luisterend oor, enzovoort. Dan zijn we op de goede weg en gaan we in het spoor van onze Heer en Heiland!
 
Ds. J. Berkhout
 

 
Meditatie Meditatie

INFORMATIE HERVORMDE GEMEENTE KORTENHOEF

 
Meditatie  
En Herodes en Pilatus werden op diezelfde dag met elkaar bevriend;vóór die tijd immers leefden zij in vijandschap met elkaar. Luc.23:12
 
Twee (politieke) partijen die normaal gesproken tegenover elkaar staan, sluiten soms wel eens een monsterverbond. Ze staan dan sámen sterk tegenover een gemeenschappelijke tegenstander, op één of meer specifieke punten. Het gemeenschappelijke belang overstijgt dan de gebruikelijke partijbelangen, althans voor zolang het duurt. Dit verschijnsel is van alle tijden en doet zich ook op andere dan politieke terreinen wel voor.
In deze meditatie ontmoeten we de joodse vazalvorst Herodes, in dienst van de Romeinse overheerser, en Pontius Pilatus, de Romeinse stadhouder in Israel, ofwel Palestina.
Ook deze rivalen lijken zich op een dag wat te verbroederen, opmerkelijk genoeg. Het is in de laatste dagen van Jezus’ lange lijdensgeschiedenis. Door velen wordt Hij totaal niet begrepen; zelfs bespot en veracht wordt Jezus. Wat moeten ze met deze wonderlijke rabbi uit Nazareth toch aan? Langzaam maar zeker wordt de sfeer rondom Hem grimmiger. En dan wordt Jezus na een verraderlijke kus, gearresteerd door een aantal Romeinse soldaten. Via het hoogste Joodse rechtsorgaan, het Sanhedrin, komt Jezus bij Pilatus. Deze ziet geen reden Hem te veroordelen; want welke schuld heeft deze voorgeleide? Pilatus vindt niets strafbaars bij Hem, en daarin heeft hij natuurlijk volkomen gelijk! En dus stuurt Pilatus de gevangene dóór, naar koning Herodes; laat die het maar afhandelen. Hij wast zijn handen dan in onschuld.
Herodes ondervraagt Jezus, maar Deze doet er nu het zwijgen toe. Omdat Herodes op zijn beurt evenmin iets met Hem kan aanvangen, stuurt hij Hem maar weer terug naar Pilatus. Die mag voor een eindoordeel zorgdragen. En juist dan vermeldt de evangelist Lucas de woorden die hierboven staan afgedrukt: ‘En Herodes en Pilatus werden op diezelfde dag vrienden’.
Beide mannen voelen zich ondanks wederzijdse gevoelens van afgunst, zelfs vijandschap (vermoedelijk over wat hun beider rechtsbevoegdheid was), gevleid, dat ze aan de ánder de eindbeslissing laten aangaande die gemeenschappelijke ‘tegenstander’, Jezus van Nazareth. En dat verbindt hen nu. Ze erkennen elkaar in hun macht en waardigheid.
Het betekent overigens méér dan alleen maar een opmerkelijke coalitie. In Handelingen 4: 27 geeft apostel Petrus helder te kennen, dat de vroege christelijke gemeente die opvallende ‘vriendschap’ tussen Herodes en Pilatus, als serieuze víjandschap tegenover de Here Jezus heeft ervaren.
We kennen de afloop van heel deze geladen geschiedenis die tegelijk ook tot heilsgeschiedenis mocht worden. Pilatus probeert nogmaals aan het schuldig-vonnis over Jezus te ontkomen, door aan het verzamelde volk voor te stellen Hem vrij te laten en Barabbas, die ontegenzegbaar een misdadiger was, zijn verdiende straf op te leggen. Het volk wil het echter anders. En Jezus is het Die gehangen wordt aan het kruis, op Golgotha. Daar sterft Hij, en wel tot redding en verlossing van allen die in Hem geloven en in Hem hun Heiland erkennen. Zijn hemelse Vadert bekrachtigt het verzoeningswerk van Zijn Zoon door Hem op de derde dag op te wekken uit de dood: Pasen! U zij de glorie, opgestane Heer, U zij de victorie, nu en immermeer.
En over vrienden gesproken: ware en blijvende vriendschap is zeldzaam en kostbaar. Heel wat anders dan zo’n soort monsterverbond van Herodes en Pilatus bij voorbeeld. Heel anders ook dan al die vele vrienden die je kunt hebben op Facebook; met één druk op de knop kun je weer ontvriend worden. En wie heeft niet in zijn of haar leven wel eens ondervonden, dat je in tijden van nood pas je ware vrienden leert kennen: een aantal mensen op wie je dacht aan te kunnen, laat het afweten, terwijl van onverwachte zijde anderen verschijnen, die je werkelijk tot steun zijn en dat ook blijven. Wees zuinig juist op die vriendschappen! En investeer erin met aandacht, tijd en betrokkenheid.
De beste Vriend voor ons is echter niemand minder dan de Here Jezus! Dat heeft Hij al bewezen in alles wat Hij voor ons heeft gedaan, gedragen en volbracht. Dankzij Hem kunnen we leven als bevrijde mensen, gesteld in de ruimte en vrijheid van Zijn liefde, vriendschap en vergeving. Het mag ons dankbaar stemmen en hoopvol ook. We mogen altijd weer opnieuw beginnen en in alle gebrokenheid die ons leven nog kenmerkt, is er tegelijkertijd ook het reikend perspectief van een leven in eeuwigheid in Gods heerlijkheid. Dan zal alles volkomen en volmaakt zijn.
Het mooie is dat te lezen is in Joh. 15 vers 15, dat Jezus ons vrienden noemt! Een bijzondere verbondenheid spreekt daaruit. Maar ook is er een opdracht in gelegen: om ons Zijn vriendschap waardig te betonen, en dat in onze omgang als broeders en zusters ook uit te stralen! Elkaar niet vindend in het négatieve, zoals Pilatus en Herodes, maar juist in een elkaar opbouwend contact. En steeds in nauwe verbondenheid met de gekruisigde en opgestane Heer, zoals een rank aan de wijnstok. Want anders zouden we maar zo met alle winden kunnen meewaaien. Dat verhoede God en we mogen bidden dat de Heilige Geest ons steeds bij onze Heer houdt of weer naar Hem terugleidt. Daarin en in Hem alleen is genade, is ons heil en onze toekomst gelegen en geborgen!
 
Ds. J. Berkhout
 
 
 

 
Meditatie Meditatie

Meditatie    

 
Mijn zonde maakte ik U bekend, en mijn ongerechtigheid verheelde (verborg) ik niet. Ik zei: ik zal de Here mijn overtredingen belijden, en Gij vergaf de schuld van mijn zonde.        Psalm 32: 5
 
Onlangs in de eredienst hebben we stil gestaan bij ‘vergeven worden en vergeven’. Daarbij overdachten we de gelijkenis zoals die te vinden is in Matth. 18: 21-35. Van essentieel belang is het om te beseffen, dat God aan ons, zondaren, onze meer dan torenhoge schuld jegens Hem, uit genade heeft kwijtgescholden. In en door Jezus Christus.
Zo handelde ook de koning uit de gelijkenis in Matth. 18: hij werd tot in het diepst van zijn ziel bewogen toen hij de ellende zag waarin zijn dienaar terecht zou komen als hij hem aan zijn betaalverplichting zou houden. Bovendien zou die schuldenaar nooit in staat zijn om zijn schuld aan zijn meester in te lossen. Daarvoor was het veel en veel te hoog al.
In de preek noemde ik ook even het EO-programma De Verandering. Menigeen zal het wel kennen. Er is een aflevering die ik wel extra indrukwekkend vond, juist ook tegen de achtergrond van genade en vergeving.
Over de man die in die bewuste aflevering aan het woord is, wilde ik nu in deze meditatie wat schrijven; in de preek haalde ik iemand uit de 18e eeuw aan, John Newton, de auteur van het prachtige lied: Amazing Grace. Met zijn levensgeschiedenis van slavenhandelaar en Godloochenaar, tot dominee en schrijver van vele christelijke liederen, zou hij zeker ook in dat EO-programma gepast hebben.
Nu dus iemand uit onze eigen tijd. Het gaat om een man die een liefdeloze jeugd had en steeds verder afgleed van het rechte pad. Het ging van kwaad tot erger, tot moord aan toe. Vele jaren van zijn leven bracht hij door in de gevangenis. Iemand gaf hem de raad te gaan lezen; hij had er immers alle tijd voor. En zo gebeurde. Deze veroordeelde gevangene las de meest verschillende boeken, ook op geestelijk vlak. Zo verdiepte hij zich in de Koran, het Boeddhisme, het Taoïsme en ook in de Bijbel. Het bijzondere was, dat hij na verloop van tijd en grondige bestudering, tot de slotsom kwam: er is maar één (ware) God en dat is de God van de Bijbel! De Bijbel is Gods Woord.
En aan deze God heeft hij uiteindelijk in diep berouw en met oprechte spijt al zijn zonden en misstappen, ja misdaden zelfs, beleden. En met een verslagen hart om vergeving gesmeekt.
Zoals hij God en de Here Jezus mocht leren kennen in de Bijbel, gelooft hij dat God zélfs een erge maar ook berouwvolle zondaar zoals hij, vergeving kan en wil schenken, in Jezus Christus. Zodat hij een verzoend en nieuw leven mag gaan beginnen. Radicaal heeft hij zich van het slechte en criminele pad afgewend; ook ter wille van zijn zoon voor wie hij een liefdevolle vader wil zijn, een goed voorbeeld.
En daarnaast ziet hij het als zijn nieuwe taak en opdracht om voortaan te getuigen van de grootheid en ontferming van God; daarom ook dat hij openhartig en eerlijk zijn levensverhaal wilde vertellen in dat programma De Verandering. Hij maakte het absoluut niet mooier dan het was.
Zelf werd ik getroffen door wat God in een mens kan teweeg brengen; hoe machtig en ongekend de gevolgen zijn als Gods liefde en vergeving echt in iemands leven binnenkomen.
Menselijkerwijze was het toch eigenlijk onmogelijk geweest te denken dat deze voorheen meedogenloze crimineel, ooit nog eens Gods Naam zou gaan lofprijzen, en ook tegenover anderen zou gaan getuigen van Zijn genade en barmhartigheid. Maar voor wie bij God op de knieën gaat, gaan deuren open en mag de ware vrijheid je deel worden. Omdat je juist dan weet, dat je geborgen bent in Gods veilige armen.
Dat maakt je met recht tot een ander mens, ten overstaan van God en in je verhouding tot de mensen om je heen. Dat geldt voor ons allemaal, ook als de meesten Goddank niet eerst zelfs een halsmisdaad hebben begaan. Wij állen moeten het immers hebben van Gods goedheid, Zijn erbarmen, Zijn genade in Jezus Christus. Komt tot Hem.
 
Ds. J. Berkhout
 
 

 
Meditatie Meditatie

Meditatie        
 
Want God heeft Zijn Zoon niet in de wereld gezonden, opdat Hij de wereld veroordele, maar opdat de wereld door Hem behouden worde. Joh. 3: 17 
 
Het is bijna niet te geloven maar waar: een schilderij van de geniale en veelzijdige Leonardo da Vinci (1452-1519), is onlangs op een veiling in New York verkocht voor het astronomische bedrag van, omgerekend, zo’n 340 miljoen euro (exclusief nog de veilingkosten!). De onbekende koper bezit daarmee het duurste schilderij ter wereld.
Da Vinci kennen wij misschien als schilder vooral van zijn beroemde werk: ‘Het Laatste Avondmaal’ en nog meer van de ‘Mona Lisa’: het portret van een jonge vrouw met de wat mysterieuze glimlach. Het hangt in het Louvre museum in Parijs. Het schilderij dat onlangs in andere handen is overgegaan, draagt de naam ‘Salvator Mundi’. Dat is: Redder der wereld. Afgebeeld zien we Jezus Christus (Wie anders!). In Zijn linkerhand heeft hij een bol van glas die de wereldbol beduidt; met Zijn opgeheven rechterhand maakt hij een zegenend gebaar.
Redder der wereld – een terechte benaming van de Here Jezus. Je denkt dan al snel aan wat bij voorbeeld Johannes de Doper sprak, wijzend op Jezus: ‘Zie, het Lam Gods, dat de zonde der wereld wegneemt’.  (Joh. 1: 29). Johannes is degene op wie in de aanstaande Adventstijd weer het nodige licht mag vallen; licht dat nog onnavolgbaar omstraald zal worden door het Licht der wereld Zelf: Jezus, de Zoon van God, Redder en Heiland.
We denken ook aan de tekst die deels boven de meditatie staat afgedrukt, Joh. 3: 16-17 ‘Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder, die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe. Want God heeft Zijn Zoon niet in de wereld gezonden, opdat Hij de wereld veroordele, maar opdat de wereld door Hem behouden worde.’
Keren we terug naar dat mega dure schilderij van Leonardo da Vinci. Het kan verkeren, want 12 jaar geleden verwisselde dit vijfhonderd jaar oude portret voor nog maar, omgerekend, ruim 8000 euro van eigenaar! Aan de echtheid van het werk werd toen nog behoorlijk getwijfeld, vandaar de relatief zo bescheiden opbrengst. In de jaren daarna is door nieuw onderzoek vastgesteld dat het wel degelijk om een origineel werk van de grote meester Da Vinci gaat; en zoals dat met een authentiek bevonden Van Gogh of Rembrandt evenzo gaat (om maar even onze Nederlandse trots te noemen), dan vliegt de prijs met reuzesprongen omhoog. En zo bleek dat nu dus ook te gebeuren, nog veel meer zelfs dan voorafgaande aan de veiling gedacht werd en verwacht.
Nu kunnen we ons blijven verbazen over een soort verdwazing als je zo onwaarschijnlijk veel over hebt om een dergelijk schilderij te kopen. Wat koop je dan uiteindelijk precies? De stille hoop dat dit kunstobject bij een volgende verkoop nóg meer zal opleveren, zodat het een goede belegging is geweest?! We weten niet wie onlangs de langste adem had (lees: de best gevulde beurs) bij het bieden op Salvator Mundi. Dus we kunnen slechts gissen naar zijn of haar motieven. Maar wat ik wel weet is dit: het Evangelie leert ons juist dat de Redder van de wereld, helemaal niet te koop is! Zelfs niet voor een paar honderd miljoen.
Hij Die de Salvator Mundi is, de Redder der wereld, keert het precies óm. Niet wij – en dan alleen nog de zeer vermogende bovenlaag – kan Hem ‘kopen’; nee, Hij, Jezus, is het juist Die óns koopt, vrijkoopt van onze schuld-  en zondenlast. Jezus heeft daar de allerhoogste prijs voor betaald: de prijs die Zijn leven was. Voor ons die van God volkomen waren afgedwaald, heeft Hij Die zonder enige zonde was, in onze plaats geboet en ons met Zijn lijden en sterven vrijgekocht en met God verzoend. Ja, Hij is werkelijk de Redder van de wereld. Allereerst van elk mensenkind dat zich bekeert; zijn of haar zonden berouwvol belijdt en haar of zijn leven aan Hem toevertrouwt. Dan zal het niet verloren gaan maar in Zijn zondaarsliefde voorgoed geborgen zijn.
En ook is Hij de Redder van de wereld in bredere zin: dankzij Zijn volkomen offer op Golgotha gebracht, en de bekrachtiging daarvan op de Paasmorgen door Zijn hemelse Vader, is er ook vaste hoop en verwachting voor deze wereld. Wie bij Christus horen en zich aan Hem voor nu en straks vertrouwend hebben overgegeven, wacht een ongekende toekomst, ongekend maar toch niet geheel ónbekend. Al het oude zal zijn voorbij gegaan en we mogen wonen in het nieuwe Jeruzalem, in een stad met gouden straten en parelen poorten. Een stad met muren gebouwd van diamant enzovoorts (Openb. 21) En wie zal dat betalen? Het is gratis!! Het is genade! Jezus heeft alles al voor óns betaald, dat wat in feite volstrekt onbetaalbaar is.
Dat is het ongelooflijke maar tegelijk meest waardevolle wat we mogen ontvangen, oneindig waardevoller en waardevaster ook dan welk schilderij ooit. De ware Salvator Mundi, de enige onbetwijfelbaar echte Redder der wereld, is Gods geliefde Zoon, ter wille van ons behoud en die van de wereld, tot ons neergekomen van alzo hoge. Dit immense cadeau is louter genade, kost niets, maar mag in gelovige overgave dankbaar ontvangen en aanvaard worden. En dan zijn we rijk, waarlijk rijk in en door Jezus Christus, Die gisteren en heden Dezelfde is en tot in eeuwigheid.
 
Ds. J. Berkhout
 
 
 

 
Meditatie Meditatie

Meditatie    

 
1 Sam. 16: 23       ,,, nam David de citer en speelde; dat schonk Saul verlichting …  (lezen 1 Sam. 16: 14-23)
 
We leven in een tijd en samenleving die voor een groot deel God vaarwel heeft gezegd, God niet meer nodig denkt te hebben, het zélf wel af kan, en zo vrijer en gelukkiger meent te zijn. En juist zó een gevangene van zichzelf wordt. Al is het zeker positief te noemen, dat er nu net een kabinet is aangetreden waarin de christelijke stem beslist ook vertegenwoordigd is en te horen zal zijn; het besef dat er een Allerhoogste is, de Koning der Koningen Die ons leven leidt en bestuurt; het besef dat we leven en mogen leven in afhankelijkheid van Hem.
Koning Saul over wie het in de hierboven afgedrukte Bijbelpassage gaat, is hier echter het voorbeeld van een mens, die eigen heer en meester wil zijn, onafhankelijk van wie dan ook. En niet meer met God wil rekenen.
Dat kan nooit goed gaan, zoals Saul ook ondervinden moet. Onvrede en rusteloosheid worden zijn deel.
Hoevelen vergaat het in wezen niet als Saul? Mondige mensen, ja, maar van bínnen ziet het er wel anders uit … onzeker, en angstig, zonder doel en uitzicht, zo leven ze hun leven, los(geraakt) van God.
Velen voelen zich opgejaagd, moeten presteren en aan allerlei (vermeende) verwachtingen voldoen, zijn niet tevreden, raken psychisch vroeg of laat in de knoop. Welke keuzes moet je maken? Je leeft maar één keer en na je dood is er niets meer … Het moet nú en het moet zo optimaal mogelijk. En de concurrentie is moordend vaak. Menigeen raakt overspannen, wordt depressief, krijgt een burn-out … Een rustpunt, een onwankelbare zekerheid en fundament en een toekomstperspectief-voorbij-dit-leven, ontbréken. Bij vele jongeren net zo goed als bij menig oudere.
Gelukkig voor koning Saul staat hij er niet helemaal alléen voor met zijn narigheid. Zijn hovelingen krijgen met hem te doen en willen hem helpen als hij zo in de put zit. Muziek moet de koning weer wat opmonteren. Muziek kan op een mens immers een kalmerende werking hebben. Dat hebt U misschien zelf ook wel ervaren.
Zo komt dan David op het toneel, een jongeman nog maar. Achter die harpspelende herdersjongen-van-huis-uit, wiens spel de koning wil meevoeren naar de wijde verten van Gods genade, mogen wij Chrístus zien staan, Davids verre nazaat.  Hij kwam in de wereld om ons werkelijk los te maken, te bevrijden van de gebondenheid en rusteloosheid, waarin wij door ons eigen toedoen terecht gekomen zijn. Jezus is met ontferming bewogen over ons, opgejaagde en vermoeide en zondige mensen. Hij laat in Zijn Woord het heil horen dat onze verlossing bevat. Hij is Zelf het heil. Voor nu en later, tijd en eeuwigheid.
Het harpspel van David werkt kalmerend op de koning. Even valt er een lichtstraal in zijn leven. ‘Dat schonk Saul verlichting, hij voelde zich beter’ zegt de tekst. Even, tijdelijk. Niet meer. Tot het opnieuw verkeerd met hem gaat.
Het échte geneesmiddel – de terugkeer tot God, de verootmoediging – wil Saul niet. De koning heeft zichzélf te lief. Want bekering betekent bukken voor God. Je aan Hem overgeven, voor Hem capituleren; je hoofd buigen. Een Ander op de eerste plaats stellen. Berouwvol je schuld belijden.
Daarom verkiest hij de gemakkelijke verlichting en symptoombestrijding boven de genezing. De structurele onrust en onvrede worden hooguit even verdoofd, maar zeker niet weggenomen. Ook in het verdere van zijn leven blijkt er geen wezenlijke toewending tot God meer te zijn. (De Here Jezus kende hij uiteraard nog niet; het was nog ruim 1000 jaar voordat God in deze Mens vanuit de hoge op aarde kwam.)
Vergaat het niet véel mensen als Saul? Op allerlei manieren zoeken zij/wij? verademing en afleiding. Op zich is dat niet verkeerd. Maar het wordt ánders als je daarmee een leegte, een pijn als het ware verdóoft, als je de pijn daarover ontwijkt. Zonder dat je eens echt stilstaat, en je afvraagt waar je nou eigenlijk mee bezig bent, ja, waartoe je op aarde bent.
Wérkelijk geholpen zijn we alleen – wij levend alweer 2000 jaar ná Christus’ geboorte en rondwandeling op aarde - als Jezus Christus, Davidszoon, Zoon van God, in ons leven komt. We mogen bidden dat de Heilige Geest ons geloof in het hart geeft en een ons willen toevertrouwen aan de Heiland. Híj alleen kan ons genezen, Jezus Christus. En Híj schenkt verlossing en bevrijding aan wie op Hem leert hopen. Elke keer weer laat Hij de nodiging uitgaan:
Komt tot Mij, die vermoeid en belast zijt. Ik zal U rust geven, Mth. 11: 28.
We horen Hem toch wel roepen? Of willen wij ons, net als Saul, handhaven tegen Gods roepstem in?
En afgelopen zondag werd deze roepstem in onze gemeente nog verstérkt door het sacrament van het H. Avondmaal. Daar mochten en mogen we niet alleen hóren maar zelfs ook próeven van Zijn eindeloze goedheid en vergeving! Alleen zó kunnen we, temidden van alle aardse beroering, de vrede ontvangen die alle verstand te boven gaat, de zin van ons leven vinden en rust voor onze ziel.
 
Ds. J. Berkhout
 
 
 

 
 

Zondag
datum en tijdstip 27-05-2018 om 9.30
meer details

 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.