PKN
Hervormde Gemeente Kortenhoef
 
Meditatie Meditatie

Meditatie
 
Weest in geen ding bezorgd, maar laten bij alles uw wensen door gebed en smeking met dankzegging bekend worden bij God. (Filippenzen 4 : 6)
 
Bezorgd zijn of je bezorgd maken, daar hebben wij nooit last van. Waarvoor zou je je bezorgd moeten maken? Alles gaat toch goed. We leven in vrede en in een land van overvloed. Iedereen heeft onderdak en niemand lijdt honger.
Natuurlijk gaat het met de een wel iets beter dan met de ander. En de ene heeft nu eenmaal meer te besteden dan de andere, maar toch …
En toch kom ik nogal eens mensen tegen die zich bezorgd maken. Op dit moment zijn er nogal wat mensen die zich grote zorgen maken over de oogst op het land. De droogte houdt maar aan. In veel gebieden is er al een water onttrekkings verbod van kracht en hoe moet het nu als dit nog weken voortduurt? De veeboeren hebben al wel het een en ander aan gras binnengehaald, maar het is lang niet genoeg voor de komende winter en nu groeit het gras helemaal niet. En de fruittelers zien dat de appels en de peren niet voldoende uit kunnen groeien en vanwege de vele zonuren zal het moeilijker worden om de komende winter het fruit goed te kunnen bewaren.
Toch vallen deze bezorgde geluiden niet zo op, want het allergrootste deel van de mensen genieten van het prachtige weer. Niet extreem warm en mogelijkheden te over om er van te genieten.
Een andere vorm van bezorgdheid kom ik tegen bij mensen die ontdekken dat gezond-zijn geen vanzelfsprekendheid is. Telkens weer ontdekken mensen dat de gezondheid heel kwetsbaar is. Er hoeft maar weinig aan de hand te zijn en ineens ben je uitgeschakeld. Worden je mogelijkheden enorm ingeperkt en heel spannend wordt het wanneer je nader onderzoek moet ondergaan of dat er verdachte dingen worden ontdekt. Probeer het dan maar eens om je geen zorgen te maken.
En laten we alles wat er in de wereld gebeurt, maar even terzijde laten, want wanneer je bepaalde regeringsleiders hoort, dan kun je zomaar de indruk krijgen; ze doen maar wat ze zelf willen en wie de gevolgen daarvan ondervinden, interesseert hen blijkbaar niet. Als hun eigen “ïkke” maar koning kan kraaien!
De apostel Paulus heeft blijkbaar bijna 2000 jaar geleden ook al te maken met mensen die zich bezorgd maken. Waarover de mensen zich toen bezorgd maakten, maakt hij ons niet bekend. Blijkbaar doet dat er ook niet zoveel toe. Veel meer wijst de apostel Paulus er op dat mensen die geloven in de Here God een adres hebben om met deze bezorgdheid naar toe te gaan. Wij, die geloven in God, hebben dus veel voor op hen die geen God kennen of erkennen. Wij zijn bevoorrechte mensen.
Wanneer je nu, om wat voor reden dan ook, bezorgd maakt, heb je ook een wens om van deze bezorgdheid af te komen. En om die wensen gaat het nu. Breng die wensen nu in onze gebeden bij God. Biddend, maar het mag ook smekend zijn, en vergeet er niet bij om God te danken voor alle zegeningen die je dag in dag uit van Hem ontvangt.
En hoe wij het wenden of keren, bij de wensen om van onze bezorgdheid af te komen, zijn er heel veel zegeningen die wij elke dag van God ontvangen. Die zegeningen moet elk mensenkind ook leren tellen, één voor één!
En dan? Zal de Here God dan alles ineens voor ons oplossen? Is dan alles waarover wij ons bezorgd maken ineens ten goede gekeerd? Dat schrijft de apostel Paulus niet. Het antwoord geeft Paulus in het volgende vers: “en de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten behoeden in Christus Jezus”. De vrede van God zal niet alleen in je hart neerdalen, maar ook én je hart én je gedachten behoeden. Waarvoor behoeden? Dat ze geen verkeerde wegen inslaan. Dat je daardoor van God vandaan gaat lopen. Dat je ogen niet meer op Here Jezus gericht zijn, maar op ik-weet-niet-wat.
Dat mensen zich bezorgd kunnen maken, is een gegeven. Niemand zal daaraan ontkomen. Van tijd tot tijd heeft ieder mensenkind daarmee te maken. Maar wij hebben door het geloof voor deze bezorgdheid een adres. En wat ben je een gelukkig mensenkind wanneer je deze God en vader van de Here Jezus mag kennen.
 
Ds. J. de Goei.
 
 
 

 
Meditatie Meditatie

Meditatie     

Want Ik leef en gij zult leven    (Joh. 14: 19)
 
Inmiddels zijn we volgens de kerkelijke kalender aangekomen in die lange periode tussen Pinksteren en straks weer de voorbereiding op het Kerstfeest, de weken van Advent. Pinksteren en tien dagen eerder Hemelvaartsdag, liggen nog niet ver achter ons. Op de zondag daar tussenin, ook wel Wezenzondag genoemd, preekte ik en haalde daarbij iets aan dat ik op Hemelvaartsdag op de radio had gehoord. 
Daar zei iemand dat het die dag Hemelvaartsdag was, de dag dat volgens christenen Jezus terugging naar de hemel. Nu, tot zover weinig op aan te merken.   Maar er kwam nog een zin achteráan, die me trof en zelfs wel schokte. Wat was dat dan? Die vrouw die aan het woord was, vervolgde met: ‘Hemelvaartsdag is de dag dat Jezus dus écht stíerf!’…
Begrijpt u mijn reactie van schrik en een zekere ontsteltenis?
Hier was iemand aan het woord die volstrekt niet begreep wat Hemelvaart betekent. En die nog minder begrijpt wie Jezus Christus is; Hij immers de Lévende Heer, Die is opgestaan uit de dood en het graf, toen op die Paasmorgen.
Die gestorven is geweest, maar nu leeft in alle eeuwigheid en iedere gelovige mét Hem! Want Ik leef en jullie zullen leven.
Jezus Christus is opgevaren ten hemel om daar te zijn op de ereplaats van God, aan Diens rechterhand. En Die daar voor ons pleit, voor ons bidt en ons plaats bereidt, opdat wij straks eveneens in het eeuwig Vaderhuis kunnen en mogen komen en zijn. 
Voor alle duidelijkheid: het is níet zo, dat ik die mevrouw op de radio veróordeel; dat zij verre van mij. Wel trof me haar uitspraak behoorlijk, en maakte die me ook wat treurig. Je gunt zo iemand toch ook het geloof en vertrouwen in onze Verlosser en onze Leidsman, Die ons voorgaat op de weg ten Léven. Ja, Die Zelf de Weg, de Waarheid en het Leven is!!
Er valt nog veel werk te verrichten, juist ook door ons, om te getuigen van de levende hoop die in ons is, en anderen te laten delen in Gods heerlijke Evangelie van verzoening en genade, van vergeving en barmhartigheid, van leven en uitkomst, en tóekomst vooral ook.
Maar dan moeten we er zélf ook wel telkens weer over horen en het verkondigd krijgen. Dan moet de Bijbel open, en ons hart en ons verstand ook. Opdat we manna krijgen voor ons hart, teerkost voor onderweg. En er vervolgens ook weer van uitdelen gaan. Want in Gods Koninkrijk is delen vermenigvuldigen, al is het in de praktijk soms behoorlijk ingewikkeld en verre van vanzelfsprekend.
Velen zitten er bepaald niet op te wáchten, op woorden die soms haaks staan op de gewone wereld. Daar tellen vaak prestatie en ambitie en geld en bezit – tekenen van macht en succes en zogenaamd geslaagd zijn in het leven. De resultaten zijn immers aanwíjsbaar?
Ja, en dan is het best confronterend als de Bijbel een ánder accent legt, een andere richting wijst: niet zozeer die van succesvol zijn en bewierookt worden, maar veeleer gaat het erom, of je leven vrúchtbaar is voor God en de mensen, en dienstbaar aan de ander, -
dát, in plaats van je naar de zogenaamde tóp te werken; niet zelden ten koste van ánderen, - je gezin, collega’s, vrienden, - en vaak ook van jezelf … Alsof dát je pas waardevol zou maken, in je eigen ogen en in die van anderen.
Wat een stress brengt dat dikwijls met zich mee, al die geldingsdrang; wat een spanning en hoeveel teleurstellingen ook.
Is het dan niet een geweldige en o zo ontspannen bijbelse boodschap, om te beseffen, dat we het in Gods ogen allang gemaakt hebben?! Allereerst omdat Hij ons Zelf gemaakt heeft, geschapen heeft. We hébben al een identiteit, we zíjn al iemand, -als we ons gelovig aan Zijn leiding toevertrouwen. Als we Hem toebehoren. Dan mogen we door het leven gaan als kinderen van God, en daarin ook als broeders en zusters en als gemeente van de Here Jezus. ‘Want Ik leef en gij zult leven (…) en gij zult weten dat Ik in de Vader ben en gij in Mij en Ik in U. (Joh. 19-20). Dat is rijkdom, dat is vastheid, dat mag het fundament onder ons leven zijn!
 
Ds. J. Berkhout
 
 
 

 
Meditatie Meditatie

Meditatie
En hoe horen we hen dan een ieder in onze eigen taal, waarin wij geboren zijn?  Handelingen 2: 8
In deze weken na Pasen mogen we toeleven, meer en meer, naar het feest van Pinksteren: de uitstorting van de Heilige Geest, tien dagen nadat Jezus is teruggegaan naar Zijn hemelse Vader. Zijn leerlingen had Hij getroost met de belofte dat Hij hen ook dan niet alleen zou laten; en zo zou het ook zijn.
Er gebeurden bijzondere dingen op die Pinksterdag toen in Jeruzalem. Eén daarvan had te maken met de aanwezigheid van zoveel mensen met allemaal andere ‘nationaliteiten’. Als je Handelingen 2: 1-13 leest, kom je vanzelf al die namen van landen en gebieden tegen. Veel mensen waren dus daar, en ook sprekend en denkend in zoveel verschillende talen. En niettemin horen zij het wonder van Pinksteren, verwoord door de leerlingen van de Here Jezus, elk in hun eígen taal verkondigd worden. Ieder mag delen in de Pinkstervreugde, en in vuur en vlam gezet worden voor het Evangelie van verzoening en genade. Niemand is daarbij op voorhand uitgezonderd; U niet, jij niet en ik niet. Het heil is voor iedereen bedoeld en tegelijk is het ook een heel persoonlijke zaak.
In ons Liedboek kwam ik een minder bekend gezang tegen, dat rijk van inhoud is, Gezang 344, gebaseerd op een al oud lied. Moge de Heilige Geest ons doen ontdekken in welk een onverdiende maar tegelijk zo immens grote liefde wij geborgen zijn, dankzij Jezus’ verzoenend lijden en sterven;  rustpunt voor ons, ja voor míjn hart.
De Geest beziele ons, verbinde ons met God de Vader en God de Zoon, en geve ons - U, jou en mij - licht op de levensreis; als pelgrims samen op weg naar het grote Feest dat nooit meer eindigen zal. Ieder mag dat horen en verstaan!

1   Het heil des hemels werd ons deel
alleen door Gods genade.
Wij werkten en wij wonnen veel,
maar alle winst bleek schade.
't Geloof ziet Jezus Christus aan:
wat Hij deed is genoeg gedaan
voor al wie leeft op aarde.

2   Geen mens kon ooit des Heren wet,
der mensen maat vervullen;
toen heeft de Zoon zich ingezet
om God en onzentwille
en kwam tot ons, een mens als wij,
maar zonder zonde, waarlijk vrij,
de mens van den beginne.

3   Om Hem rechtvaardigt nu de Heer
het leven van ons allen.
God is op ons niet toornig meer,
maar ziet met welgevallen
een volk, gedoopt in Christus' doop,
verenigd in geloof en hoop
en liefde tot elkander.

4   Want wie hier leeft op zijn gezag,
die is voor God rechtvaardig,
hij vindt zijn handen elke dag
tot goede werken vaardig;
als nieuw wordt rond hem het bestaan
en in hem vangt het voorjaar aan
van 's Heren nieuwe aarde.

5   Lof Vader, Zoon en Heil'ge Geest,
Hem die voor alle tijden
ons heeft geroepen tot zijn feest,
die zeer ons zal verblijden.
Ja, ons verlangen wordt vervuld
en onze mens'lijkheid onthuld,
zij is in God voleindigd.

Gezegende Pinksteren!
Ds. J. Berkhout

lees meer ยป
 
Meditatie Meditatie

Meditatie  

Niemand heeft grotere liefde, dan dat hij zijn leven inzet voor zijn vrienden     Joh. 15: 13
 
Misschien zegt de naam Arnaud Beltrame (44 jaar geworden) U niet direct iets. Toch was hij kortgeleden veel in het nieuws. Het betreft de Franse politieman die aanbood de plaats in te nemen van een vrouwelijke gijzelaar in het Zuid-Franse stadje Trèbes. Het gebeurde tijdens een gijzelingsactie van een aanhanger van IS, in een supermarkt aldaar. De vrouw werd inderdaad vrijgelaten, maar Beltrame liep wat later schotwonden op. De dag daarna overleed hij in een ziekenhuis. Hij wordt alom als een held beschouwd en terecht. Posthuum heeft hij vele eerbewijzen ontvangen, niet in de laatste plaats van staatswege.
Geprezen werd hij om zijn daad van uitzonderlijke zelfopoffering en moed. Hij redde zo het leven van één der gijzelaars, te weten die (gewonde) vrouw. Een met Beltrame bevriende pater heeft kort daarna gezegd dat Beltrame een overtuigd christen was, en dat zijn geloof het offer verklaart dat hij gebracht heeft.
Hij was in een Rooms-Katholieke omgeving opgegroeid, maar had het geloof en de kerk op een gegeven moment vaarwel gezegd. Toen hij echter 33 jaar was, is hij vol overtuiging teruggekeerd in de RK Kerk. Nu was het geloof pas echt voor hem gaan leven en was hij een belijdend christen geworden.
Juist de komende zomer zou hij zijn in 2016 gesloten huwelijk kerkelijk laten inzegenen.
In de zelfgave van deze politieman en hoge militair zien veel Franse katholieken een afspiegeling van de zelfgave van Jezus Christus, waarbij precies in diezelfde week op Goede Vrijdag stilgestaan werd; het sterven van Jezus op Golgotha, voor ons.
Ook ik ben onder de indruk van deze heel bijzondere daad en houding van Arnaud Beltrame. Wie niet eigenlijk? Natuurlijk zal hij gehoopt hebben het er levend vanaf te brengen, maar tegelijk zal hij als geen ander beseft hebben welk een groot risico hij nam voor zijn eigen leven.
Direct moest ik denken aan wat Jezus zegt, zoals opgetekend bij de evangelist Johannes in het 15e hoofdstuk, zie hierboven afgedrukt. Over vrienden en vriendschap heb ik ook in mijn vorige meditatie iets geschreven, zij het toen met een andere invalshoek (het ‘monsterverbond’ tussen Herodes en Pontius Pilatus).
Het is goed om nog eens te onderstrepen, dat het in de eerste en in de laatste plaats de Here Jezus Zélf is Die als geen ander heeft waargemaakt wat Hij al had gezegd aan Zijn discipelen: ‘Niemand heeft grotere liefde, dan dat hij zijn leven inzet voor zijn vrienden’.   Dat is precies wat Hij gedaan heeft, door alle zonde van de wereld - dus ook van U en mij - op Zijn eigen schouders te nemen, die te verdragen en weg te dragen, in het volkomen offer dat Hij gebracht heeft aan het kruis. Om óns te redden, om ons te bevrijden. Zodat wij vrijuit konden gaan, terwijl de Heiland moest sterven, Hij de volmaakt schuldeloze.
Deze Zelfopoffering heeft een nog onzegbaar breder en verderstrekkende betekenis dan die van de bewonderenswaardige held van Trèbes. Want Jezus heeft Zich in beginsel gegeven voor heel de wéreld! Om die te verlossen en te vernieuwen. Om verzoening te brengen met God.
Hetgeen niet wegneemt dat Beltrame door diens zelfverloochening vrijwel zeker het leven van die gegijzelde vrouw van een wisse dood heeft gered. Wie zou het hem hebben nagedaan? U, jij, ik? Hopelijk zal zo’n situatie zich voor ons nooit voordoen.
Wel mogen we van harte geloven dat ieder die zijn of haar leven aan de Levende Heer toevertrouwt, in leven en in sterven niet beschaamd zal uitkomen. Met Hem zijn wij immers – om het met de apostel Paulus te zeggen - overwinnaars, meer dan overwinnaars zelfs! En daar hoort tevens bij dat we mede-erfgenamen zijn van Christus en al wat Hij voor ons verworven heeft, ongekende schatten van vergeving en genade; een mogen leven in het geloof en vertrouwen dat God ons liefheeft in Jezus Christus!
Daarbij mogen we als gelovige broeders en zusters hoopvol zijn en getroost, als we lezen wat Paulus in de eerste Thessalonicenzenbrief schrijft: ‘Want indien wij geloven, dat Jezus gestorven en opgestaan is, zal God ook zó hen, die ontslapen zijn, door Jezus wederbrengen met Hem.’ Dat is het geloof van Pasen en zo mogen we vast hopen en vertrouwen, dat ook die Fransman Arnaud Beltrame in Gods heerlijkheid nu mag verkeren, voor altijd.
Voor élke gelovige mag dat ja en amen zijn, een ontslapen in de Here, om bij Hem in alle heerlijkheid te ontwaken en te zijn tot in eeuwigheid.
Maar laten wij zolang ons dit leven hier op aarde is gegeven, erop letten om niet onszelf op de eerste plaats zetten, maar de naaste. En dat kan al blijken in de ‘kleine’ dingen, die toch een geweldige uitstraling en betekenis voor de ander kunnen hebben! Een vriendelijk woord, een glimlach, een helpende hand, een kaartje, telefoontje of andersoortig berichtje, echte aandacht, een luisterend oor, enzovoort. Dan zijn we op de goede weg en gaan we in het spoor van onze Heer en Heiland!
 
Ds. J. Berkhout
 

 
Meditatie Meditatie

INFORMATIE HERVORMDE GEMEENTE KORTENHOEF

 
Meditatie  
En Herodes en Pilatus werden op diezelfde dag met elkaar bevriend;vóór die tijd immers leefden zij in vijandschap met elkaar. Luc.23:12
 
Twee (politieke) partijen die normaal gesproken tegenover elkaar staan, sluiten soms wel eens een monsterverbond. Ze staan dan sámen sterk tegenover een gemeenschappelijke tegenstander, op één of meer specifieke punten. Het gemeenschappelijke belang overstijgt dan de gebruikelijke partijbelangen, althans voor zolang het duurt. Dit verschijnsel is van alle tijden en doet zich ook op andere dan politieke terreinen wel voor.
In deze meditatie ontmoeten we de joodse vazalvorst Herodes, in dienst van de Romeinse overheerser, en Pontius Pilatus, de Romeinse stadhouder in Israel, ofwel Palestina.
Ook deze rivalen lijken zich op een dag wat te verbroederen, opmerkelijk genoeg. Het is in de laatste dagen van Jezus’ lange lijdensgeschiedenis. Door velen wordt Hij totaal niet begrepen; zelfs bespot en veracht wordt Jezus. Wat moeten ze met deze wonderlijke rabbi uit Nazareth toch aan? Langzaam maar zeker wordt de sfeer rondom Hem grimmiger. En dan wordt Jezus na een verraderlijke kus, gearresteerd door een aantal Romeinse soldaten. Via het hoogste Joodse rechtsorgaan, het Sanhedrin, komt Jezus bij Pilatus. Deze ziet geen reden Hem te veroordelen; want welke schuld heeft deze voorgeleide? Pilatus vindt niets strafbaars bij Hem, en daarin heeft hij natuurlijk volkomen gelijk! En dus stuurt Pilatus de gevangene dóór, naar koning Herodes; laat die het maar afhandelen. Hij wast zijn handen dan in onschuld.
Herodes ondervraagt Jezus, maar Deze doet er nu het zwijgen toe. Omdat Herodes op zijn beurt evenmin iets met Hem kan aanvangen, stuurt hij Hem maar weer terug naar Pilatus. Die mag voor een eindoordeel zorgdragen. En juist dan vermeldt de evangelist Lucas de woorden die hierboven staan afgedrukt: ‘En Herodes en Pilatus werden op diezelfde dag vrienden’.
Beide mannen voelen zich ondanks wederzijdse gevoelens van afgunst, zelfs vijandschap (vermoedelijk over wat hun beider rechtsbevoegdheid was), gevleid, dat ze aan de ánder de eindbeslissing laten aangaande die gemeenschappelijke ‘tegenstander’, Jezus van Nazareth. En dat verbindt hen nu. Ze erkennen elkaar in hun macht en waardigheid.
Het betekent overigens méér dan alleen maar een opmerkelijke coalitie. In Handelingen 4: 27 geeft apostel Petrus helder te kennen, dat de vroege christelijke gemeente die opvallende ‘vriendschap’ tussen Herodes en Pilatus, als serieuze víjandschap tegenover de Here Jezus heeft ervaren.
We kennen de afloop van heel deze geladen geschiedenis die tegelijk ook tot heilsgeschiedenis mocht worden. Pilatus probeert nogmaals aan het schuldig-vonnis over Jezus te ontkomen, door aan het verzamelde volk voor te stellen Hem vrij te laten en Barabbas, die ontegenzegbaar een misdadiger was, zijn verdiende straf op te leggen. Het volk wil het echter anders. En Jezus is het Die gehangen wordt aan het kruis, op Golgotha. Daar sterft Hij, en wel tot redding en verlossing van allen die in Hem geloven en in Hem hun Heiland erkennen. Zijn hemelse Vadert bekrachtigt het verzoeningswerk van Zijn Zoon door Hem op de derde dag op te wekken uit de dood: Pasen! U zij de glorie, opgestane Heer, U zij de victorie, nu en immermeer.
En over vrienden gesproken: ware en blijvende vriendschap is zeldzaam en kostbaar. Heel wat anders dan zo’n soort monsterverbond van Herodes en Pilatus bij voorbeeld. Heel anders ook dan al die vele vrienden die je kunt hebben op Facebook; met één druk op de knop kun je weer ontvriend worden. En wie heeft niet in zijn of haar leven wel eens ondervonden, dat je in tijden van nood pas je ware vrienden leert kennen: een aantal mensen op wie je dacht aan te kunnen, laat het afweten, terwijl van onverwachte zijde anderen verschijnen, die je werkelijk tot steun zijn en dat ook blijven. Wees zuinig juist op die vriendschappen! En investeer erin met aandacht, tijd en betrokkenheid.
De beste Vriend voor ons is echter niemand minder dan de Here Jezus! Dat heeft Hij al bewezen in alles wat Hij voor ons heeft gedaan, gedragen en volbracht. Dankzij Hem kunnen we leven als bevrijde mensen, gesteld in de ruimte en vrijheid van Zijn liefde, vriendschap en vergeving. Het mag ons dankbaar stemmen en hoopvol ook. We mogen altijd weer opnieuw beginnen en in alle gebrokenheid die ons leven nog kenmerkt, is er tegelijkertijd ook het reikend perspectief van een leven in eeuwigheid in Gods heerlijkheid. Dan zal alles volkomen en volmaakt zijn.
Het mooie is dat te lezen is in Joh. 15 vers 15, dat Jezus ons vrienden noemt! Een bijzondere verbondenheid spreekt daaruit. Maar ook is er een opdracht in gelegen: om ons Zijn vriendschap waardig te betonen, en dat in onze omgang als broeders en zusters ook uit te stralen! Elkaar niet vindend in het négatieve, zoals Pilatus en Herodes, maar juist in een elkaar opbouwend contact. En steeds in nauwe verbondenheid met de gekruisigde en opgestane Heer, zoals een rank aan de wijnstok. Want anders zouden we maar zo met alle winden kunnen meewaaien. Dat verhoede God en we mogen bidden dat de Heilige Geest ons steeds bij onze Heer houdt of weer naar Hem terugleidt. Daarin en in Hem alleen is genade, is ons heil en onze toekomst gelegen en geborgen!
 
Ds. J. Berkhout
 
 
 

 
Meditatie Meditatie

Meditatie    

 
Mijn zonde maakte ik U bekend, en mijn ongerechtigheid verheelde (verborg) ik niet. Ik zei: ik zal de Here mijn overtredingen belijden, en Gij vergaf de schuld van mijn zonde.        Psalm 32: 5
 
Onlangs in de eredienst hebben we stil gestaan bij ‘vergeven worden en vergeven’. Daarbij overdachten we de gelijkenis zoals die te vinden is in Matth. 18: 21-35. Van essentieel belang is het om te beseffen, dat God aan ons, zondaren, onze meer dan torenhoge schuld jegens Hem, uit genade heeft kwijtgescholden. In en door Jezus Christus.
Zo handelde ook de koning uit de gelijkenis in Matth. 18: hij werd tot in het diepst van zijn ziel bewogen toen hij de ellende zag waarin zijn dienaar terecht zou komen als hij hem aan zijn betaalverplichting zou houden. Bovendien zou die schuldenaar nooit in staat zijn om zijn schuld aan zijn meester in te lossen. Daarvoor was het veel en veel te hoog al.
In de preek noemde ik ook even het EO-programma De Verandering. Menigeen zal het wel kennen. Er is een aflevering die ik wel extra indrukwekkend vond, juist ook tegen de achtergrond van genade en vergeving.
Over de man die in die bewuste aflevering aan het woord is, wilde ik nu in deze meditatie wat schrijven; in de preek haalde ik iemand uit de 18e eeuw aan, John Newton, de auteur van het prachtige lied: Amazing Grace. Met zijn levensgeschiedenis van slavenhandelaar en Godloochenaar, tot dominee en schrijver van vele christelijke liederen, zou hij zeker ook in dat EO-programma gepast hebben.
Nu dus iemand uit onze eigen tijd. Het gaat om een man die een liefdeloze jeugd had en steeds verder afgleed van het rechte pad. Het ging van kwaad tot erger, tot moord aan toe. Vele jaren van zijn leven bracht hij door in de gevangenis. Iemand gaf hem de raad te gaan lezen; hij had er immers alle tijd voor. En zo gebeurde. Deze veroordeelde gevangene las de meest verschillende boeken, ook op geestelijk vlak. Zo verdiepte hij zich in de Koran, het Boeddhisme, het Taoïsme en ook in de Bijbel. Het bijzondere was, dat hij na verloop van tijd en grondige bestudering, tot de slotsom kwam: er is maar één (ware) God en dat is de God van de Bijbel! De Bijbel is Gods Woord.
En aan deze God heeft hij uiteindelijk in diep berouw en met oprechte spijt al zijn zonden en misstappen, ja misdaden zelfs, beleden. En met een verslagen hart om vergeving gesmeekt.
Zoals hij God en de Here Jezus mocht leren kennen in de Bijbel, gelooft hij dat God zélfs een erge maar ook berouwvolle zondaar zoals hij, vergeving kan en wil schenken, in Jezus Christus. Zodat hij een verzoend en nieuw leven mag gaan beginnen. Radicaal heeft hij zich van het slechte en criminele pad afgewend; ook ter wille van zijn zoon voor wie hij een liefdevolle vader wil zijn, een goed voorbeeld.
En daarnaast ziet hij het als zijn nieuwe taak en opdracht om voortaan te getuigen van de grootheid en ontferming van God; daarom ook dat hij openhartig en eerlijk zijn levensverhaal wilde vertellen in dat programma De Verandering. Hij maakte het absoluut niet mooier dan het was.
Zelf werd ik getroffen door wat God in een mens kan teweeg brengen; hoe machtig en ongekend de gevolgen zijn als Gods liefde en vergeving echt in iemands leven binnenkomen.
Menselijkerwijze was het toch eigenlijk onmogelijk geweest te denken dat deze voorheen meedogenloze crimineel, ooit nog eens Gods Naam zou gaan lofprijzen, en ook tegenover anderen zou gaan getuigen van Zijn genade en barmhartigheid. Maar voor wie bij God op de knieën gaat, gaan deuren open en mag de ware vrijheid je deel worden. Omdat je juist dan weet, dat je geborgen bent in Gods veilige armen.
Dat maakt je met recht tot een ander mens, ten overstaan van God en in je verhouding tot de mensen om je heen. Dat geldt voor ons allemaal, ook als de meesten Goddank niet eerst zelfs een halsmisdaad hebben begaan. Wij állen moeten het immers hebben van Gods goedheid, Zijn erbarmen, Zijn genade in Jezus Christus. Komt tot Hem.
 
Ds. J. Berkhout
 
 

 
Meditatie Meditatie

Meditatie        
 
Want God heeft Zijn Zoon niet in de wereld gezonden, opdat Hij de wereld veroordele, maar opdat de wereld door Hem behouden worde. Joh. 3: 17 
 
Het is bijna niet te geloven maar waar: een schilderij van de geniale en veelzijdige Leonardo da Vinci (1452-1519), is onlangs op een veiling in New York verkocht voor het astronomische bedrag van, omgerekend, zo’n 340 miljoen euro (exclusief nog de veilingkosten!). De onbekende koper bezit daarmee het duurste schilderij ter wereld.
Da Vinci kennen wij misschien als schilder vooral van zijn beroemde werk: ‘Het Laatste Avondmaal’ en nog meer van de ‘Mona Lisa’: het portret van een jonge vrouw met de wat mysterieuze glimlach. Het hangt in het Louvre museum in Parijs. Het schilderij dat onlangs in andere handen is overgegaan, draagt de naam ‘Salvator Mundi’. Dat is: Redder der wereld. Afgebeeld zien we Jezus Christus (Wie anders!). In Zijn linkerhand heeft hij een bol van glas die de wereldbol beduidt; met Zijn opgeheven rechterhand maakt hij een zegenend gebaar.
Redder der wereld – een terechte benaming van de Here Jezus. Je denkt dan al snel aan wat bij voorbeeld Johannes de Doper sprak, wijzend op Jezus: ‘Zie, het Lam Gods, dat de zonde der wereld wegneemt’.  (Joh. 1: 29). Johannes is degene op wie in de aanstaande Adventstijd weer het nodige licht mag vallen; licht dat nog onnavolgbaar omstraald zal worden door het Licht der wereld Zelf: Jezus, de Zoon van God, Redder en Heiland.
We denken ook aan de tekst die deels boven de meditatie staat afgedrukt, Joh. 3: 16-17 ‘Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder, die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe. Want God heeft Zijn Zoon niet in de wereld gezonden, opdat Hij de wereld veroordele, maar opdat de wereld door Hem behouden worde.’
Keren we terug naar dat mega dure schilderij van Leonardo da Vinci. Het kan verkeren, want 12 jaar geleden verwisselde dit vijfhonderd jaar oude portret voor nog maar, omgerekend, ruim 8000 euro van eigenaar! Aan de echtheid van het werk werd toen nog behoorlijk getwijfeld, vandaar de relatief zo bescheiden opbrengst. In de jaren daarna is door nieuw onderzoek vastgesteld dat het wel degelijk om een origineel werk van de grote meester Da Vinci gaat; en zoals dat met een authentiek bevonden Van Gogh of Rembrandt evenzo gaat (om maar even onze Nederlandse trots te noemen), dan vliegt de prijs met reuzesprongen omhoog. En zo bleek dat nu dus ook te gebeuren, nog veel meer zelfs dan voorafgaande aan de veiling gedacht werd en verwacht.
Nu kunnen we ons blijven verbazen over een soort verdwazing als je zo onwaarschijnlijk veel over hebt om een dergelijk schilderij te kopen. Wat koop je dan uiteindelijk precies? De stille hoop dat dit kunstobject bij een volgende verkoop nóg meer zal opleveren, zodat het een goede belegging is geweest?! We weten niet wie onlangs de langste adem had (lees: de best gevulde beurs) bij het bieden op Salvator Mundi. Dus we kunnen slechts gissen naar zijn of haar motieven. Maar wat ik wel weet is dit: het Evangelie leert ons juist dat de Redder van de wereld, helemaal niet te koop is! Zelfs niet voor een paar honderd miljoen.
Hij Die de Salvator Mundi is, de Redder der wereld, keert het precies óm. Niet wij – en dan alleen nog de zeer vermogende bovenlaag – kan Hem ‘kopen’; nee, Hij, Jezus, is het juist Die óns koopt, vrijkoopt van onze schuld-  en zondenlast. Jezus heeft daar de allerhoogste prijs voor betaald: de prijs die Zijn leven was. Voor ons die van God volkomen waren afgedwaald, heeft Hij Die zonder enige zonde was, in onze plaats geboet en ons met Zijn lijden en sterven vrijgekocht en met God verzoend. Ja, Hij is werkelijk de Redder van de wereld. Allereerst van elk mensenkind dat zich bekeert; zijn of haar zonden berouwvol belijdt en haar of zijn leven aan Hem toevertrouwt. Dan zal het niet verloren gaan maar in Zijn zondaarsliefde voorgoed geborgen zijn.
En ook is Hij de Redder van de wereld in bredere zin: dankzij Zijn volkomen offer op Golgotha gebracht, en de bekrachtiging daarvan op de Paasmorgen door Zijn hemelse Vader, is er ook vaste hoop en verwachting voor deze wereld. Wie bij Christus horen en zich aan Hem voor nu en straks vertrouwend hebben overgegeven, wacht een ongekende toekomst, ongekend maar toch niet geheel ónbekend. Al het oude zal zijn voorbij gegaan en we mogen wonen in het nieuwe Jeruzalem, in een stad met gouden straten en parelen poorten. Een stad met muren gebouwd van diamant enzovoorts (Openb. 21) En wie zal dat betalen? Het is gratis!! Het is genade! Jezus heeft alles al voor óns betaald, dat wat in feite volstrekt onbetaalbaar is.
Dat is het ongelooflijke maar tegelijk meest waardevolle wat we mogen ontvangen, oneindig waardevoller en waardevaster ook dan welk schilderij ooit. De ware Salvator Mundi, de enige onbetwijfelbaar echte Redder der wereld, is Gods geliefde Zoon, ter wille van ons behoud en die van de wereld, tot ons neergekomen van alzo hoge. Dit immense cadeau is louter genade, kost niets, maar mag in gelovige overgave dankbaar ontvangen en aanvaard worden. En dan zijn we rijk, waarlijk rijk in en door Jezus Christus, Die gisteren en heden Dezelfde is en tot in eeuwigheid.
 
Ds. J. Berkhout
 
 
 

 
Meditatie Meditatie

Meditatie    

 
1 Sam. 16: 23       ,,, nam David de citer en speelde; dat schonk Saul verlichting …  (lezen 1 Sam. 16: 14-23)
 
We leven in een tijd en samenleving die voor een groot deel God vaarwel heeft gezegd, God niet meer nodig denkt te hebben, het zélf wel af kan, en zo vrijer en gelukkiger meent te zijn. En juist zó een gevangene van zichzelf wordt. Al is het zeker positief te noemen, dat er nu net een kabinet is aangetreden waarin de christelijke stem beslist ook vertegenwoordigd is en te horen zal zijn; het besef dat er een Allerhoogste is, de Koning der Koningen Die ons leven leidt en bestuurt; het besef dat we leven en mogen leven in afhankelijkheid van Hem.
Koning Saul over wie het in de hierboven afgedrukte Bijbelpassage gaat, is hier echter het voorbeeld van een mens, die eigen heer en meester wil zijn, onafhankelijk van wie dan ook. En niet meer met God wil rekenen.
Dat kan nooit goed gaan, zoals Saul ook ondervinden moet. Onvrede en rusteloosheid worden zijn deel.
Hoevelen vergaat het in wezen niet als Saul? Mondige mensen, ja, maar van bínnen ziet het er wel anders uit … onzeker, en angstig, zonder doel en uitzicht, zo leven ze hun leven, los(geraakt) van God.
Velen voelen zich opgejaagd, moeten presteren en aan allerlei (vermeende) verwachtingen voldoen, zijn niet tevreden, raken psychisch vroeg of laat in de knoop. Welke keuzes moet je maken? Je leeft maar één keer en na je dood is er niets meer … Het moet nú en het moet zo optimaal mogelijk. En de concurrentie is moordend vaak. Menigeen raakt overspannen, wordt depressief, krijgt een burn-out … Een rustpunt, een onwankelbare zekerheid en fundament en een toekomstperspectief-voorbij-dit-leven, ontbréken. Bij vele jongeren net zo goed als bij menig oudere.
Gelukkig voor koning Saul staat hij er niet helemaal alléen voor met zijn narigheid. Zijn hovelingen krijgen met hem te doen en willen hem helpen als hij zo in de put zit. Muziek moet de koning weer wat opmonteren. Muziek kan op een mens immers een kalmerende werking hebben. Dat hebt U misschien zelf ook wel ervaren.
Zo komt dan David op het toneel, een jongeman nog maar. Achter die harpspelende herdersjongen-van-huis-uit, wiens spel de koning wil meevoeren naar de wijde verten van Gods genade, mogen wij Chrístus zien staan, Davids verre nazaat.  Hij kwam in de wereld om ons werkelijk los te maken, te bevrijden van de gebondenheid en rusteloosheid, waarin wij door ons eigen toedoen terecht gekomen zijn. Jezus is met ontferming bewogen over ons, opgejaagde en vermoeide en zondige mensen. Hij laat in Zijn Woord het heil horen dat onze verlossing bevat. Hij is Zelf het heil. Voor nu en later, tijd en eeuwigheid.
Het harpspel van David werkt kalmerend op de koning. Even valt er een lichtstraal in zijn leven. ‘Dat schonk Saul verlichting, hij voelde zich beter’ zegt de tekst. Even, tijdelijk. Niet meer. Tot het opnieuw verkeerd met hem gaat.
Het échte geneesmiddel – de terugkeer tot God, de verootmoediging – wil Saul niet. De koning heeft zichzélf te lief. Want bekering betekent bukken voor God. Je aan Hem overgeven, voor Hem capituleren; je hoofd buigen. Een Ander op de eerste plaats stellen. Berouwvol je schuld belijden.
Daarom verkiest hij de gemakkelijke verlichting en symptoombestrijding boven de genezing. De structurele onrust en onvrede worden hooguit even verdoofd, maar zeker niet weggenomen. Ook in het verdere van zijn leven blijkt er geen wezenlijke toewending tot God meer te zijn. (De Here Jezus kende hij uiteraard nog niet; het was nog ruim 1000 jaar voordat God in deze Mens vanuit de hoge op aarde kwam.)
Vergaat het niet véel mensen als Saul? Op allerlei manieren zoeken zij/wij? verademing en afleiding. Op zich is dat niet verkeerd. Maar het wordt ánders als je daarmee een leegte, een pijn als het ware verdóoft, als je de pijn daarover ontwijkt. Zonder dat je eens echt stilstaat, en je afvraagt waar je nou eigenlijk mee bezig bent, ja, waartoe je op aarde bent.
Wérkelijk geholpen zijn we alleen – wij levend alweer 2000 jaar ná Christus’ geboorte en rondwandeling op aarde - als Jezus Christus, Davidszoon, Zoon van God, in ons leven komt. We mogen bidden dat de Heilige Geest ons geloof in het hart geeft en een ons willen toevertrouwen aan de Heiland. Híj alleen kan ons genezen, Jezus Christus. En Híj schenkt verlossing en bevrijding aan wie op Hem leert hopen. Elke keer weer laat Hij de nodiging uitgaan:
Komt tot Mij, die vermoeid en belast zijt. Ik zal U rust geven, Mth. 11: 28.
We horen Hem toch wel roepen? Of willen wij ons, net als Saul, handhaven tegen Gods roepstem in?
En afgelopen zondag werd deze roepstem in onze gemeente nog verstérkt door het sacrament van het H. Avondmaal. Daar mochten en mogen we niet alleen hóren maar zelfs ook próeven van Zijn eindeloze goedheid en vergeving! Alleen zó kunnen we, temidden van alle aardse beroering, de vrede ontvangen die alle verstand te boven gaat, de zin van ons leven vinden en rust voor onze ziel.
 
Ds. J. Berkhout
 
 
 

 
 

Zondag
datum en tijdstip 15-07-2018 om 9.30
meer details

 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.