PKN
Hervormde Gemeente Kortenhoef
 
Meditatie Meditatie

Meditatie    

 
1 Sam. 16: 23       ,,, nam David de citer en speelde; dat schonk Saul verlichting …  (lezen 1 Sam. 16: 14-23)
 
We leven in een tijd en samenleving die voor een groot deel God vaarwel heeft gezegd, God niet meer nodig denkt te hebben, het zélf wel af kan, en zo vrijer en gelukkiger meent te zijn. En juist zó een gevangene van zichzelf wordt. Al is het zeker positief te noemen, dat er nu net een kabinet is aangetreden waarin de christelijke stem beslist ook vertegenwoordigd is en te horen zal zijn; het besef dat er een Allerhoogste is, de Koning der Koningen Die ons leven leidt en bestuurt; het besef dat we leven en mogen leven in afhankelijkheid van Hem.
Koning Saul over wie het in de hierboven afgedrukte Bijbelpassage gaat, is hier echter het voorbeeld van een mens, die eigen heer en meester wil zijn, onafhankelijk van wie dan ook. En niet meer met God wil rekenen.
Dat kan nooit goed gaan, zoals Saul ook ondervinden moet. Onvrede en rusteloosheid worden zijn deel.
Hoevelen vergaat het in wezen niet als Saul? Mondige mensen, ja, maar van bínnen ziet het er wel anders uit … onzeker, en angstig, zonder doel en uitzicht, zo leven ze hun leven, los(geraakt) van God.
Velen voelen zich opgejaagd, moeten presteren en aan allerlei (vermeende) verwachtingen voldoen, zijn niet tevreden, raken psychisch vroeg of laat in de knoop. Welke keuzes moet je maken? Je leeft maar één keer en na je dood is er niets meer … Het moet nú en het moet zo optimaal mogelijk. En de concurrentie is moordend vaak. Menigeen raakt overspannen, wordt depressief, krijgt een burn-out … Een rustpunt, een onwankelbare zekerheid en fundament en een toekomstperspectief-voorbij-dit-leven, ontbréken. Bij vele jongeren net zo goed als bij menig oudere.
Gelukkig voor koning Saul staat hij er niet helemaal alléen voor met zijn narigheid. Zijn hovelingen krijgen met hem te doen en willen hem helpen als hij zo in de put zit. Muziek moet de koning weer wat opmonteren. Muziek kan op een mens immers een kalmerende werking hebben. Dat hebt U misschien zelf ook wel ervaren.
Zo komt dan David op het toneel, een jongeman nog maar. Achter die harpspelende herdersjongen-van-huis-uit, wiens spel de koning wil meevoeren naar de wijde verten van Gods genade, mogen wij Chrístus zien staan, Davids verre nazaat.  Hij kwam in de wereld om ons werkelijk los te maken, te bevrijden van de gebondenheid en rusteloosheid, waarin wij door ons eigen toedoen terecht gekomen zijn. Jezus is met ontferming bewogen over ons, opgejaagde en vermoeide en zondige mensen. Hij laat in Zijn Woord het heil horen dat onze verlossing bevat. Hij is Zelf het heil. Voor nu en later, tijd en eeuwigheid.
Het harpspel van David werkt kalmerend op de koning. Even valt er een lichtstraal in zijn leven. ‘Dat schonk Saul verlichting, hij voelde zich beter’ zegt de tekst. Even, tijdelijk. Niet meer. Tot het opnieuw verkeerd met hem gaat.
Het échte geneesmiddel – de terugkeer tot God, de verootmoediging – wil Saul niet. De koning heeft zichzélf te lief. Want bekering betekent bukken voor God. Je aan Hem overgeven, voor Hem capituleren; je hoofd buigen. Een Ander op de eerste plaats stellen. Berouwvol je schuld belijden.
Daarom verkiest hij de gemakkelijke verlichting en symptoombestrijding boven de genezing. De structurele onrust en onvrede worden hooguit even verdoofd, maar zeker niet weggenomen. Ook in het verdere van zijn leven blijkt er geen wezenlijke toewending tot God meer te zijn. (De Here Jezus kende hij uiteraard nog niet; het was nog ruim 1000 jaar voordat God in deze Mens vanuit de hoge op aarde kwam.)
Vergaat het niet véel mensen als Saul? Op allerlei manieren zoeken zij/wij? verademing en afleiding. Op zich is dat niet verkeerd. Maar het wordt ánders als je daarmee een leegte, een pijn als het ware verdóoft, als je de pijn daarover ontwijkt. Zonder dat je eens echt stilstaat, en je afvraagt waar je nou eigenlijk mee bezig bent, ja, waartoe je op aarde bent.
Wérkelijk geholpen zijn we alleen – wij levend alweer 2000 jaar ná Christus’ geboorte en rondwandeling op aarde - als Jezus Christus, Davidszoon, Zoon van God, in ons leven komt. We mogen bidden dat de Heilige Geest ons geloof in het hart geeft en een ons willen toevertrouwen aan de Heiland. Híj alleen kan ons genezen, Jezus Christus. En Híj schenkt verlossing en bevrijding aan wie op Hem leert hopen. Elke keer weer laat Hij de nodiging uitgaan:
Komt tot Mij, die vermoeid en belast zijt. Ik zal U rust geven, Mth. 11: 28.
We horen Hem toch wel roepen? Of willen wij ons, net als Saul, handhaven tegen Gods roepstem in?
En afgelopen zondag werd deze roepstem in onze gemeente nog verstérkt door het sacrament van het H. Avondmaal. Daar mochten en mogen we niet alleen hóren maar zelfs ook próeven van Zijn eindeloze goedheid en vergeving! Alleen zó kunnen we, temidden van alle aardse beroering, de vrede ontvangen die alle verstand te boven gaat, de zin van ons leven vinden en rust voor onze ziel.
 
Ds. J. Berkhout
 
 
 

terug
 
 

Zondag
datum en tijdstip 26-11-2017 om 9.30
meer details

 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.